เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 217 เตียวเสี้ยนกับซัวเอี๋ยนช่วยจัดแจงหาภรรยารองให้สามี
ในสวนเล็ก ๆ เสียงพิณไพเราะดังต่อเนื่องอย่างลื่นไหลไปกับคืนฤดูใบไม้ร่วงอันเงียบสงบ ราวกับช่วยชำระความหม่นหมองในใจให้หมดไป
ซัวหยงถือถ้วยชา โยกศีรษะฟังลูกสาวเล่นพิณอย่างเพลิดเพลิน สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขและความปลื้มใจ พอเพลงจบ เขาก็วางถ้วยชาลงแล้วพูดอย่างทอดถอนใจว่า “นานเท่าไรแล้วนะที่พ่อไม่ได้ฟังเจาเอ๋อร์เล่นพิณ เจ้าเด็กตัวแสบนั่นพรากลูกสาวสุดที่รักของพ่อไปเสียแล้ว ทำเอาคนแก่อย่างพ่ออยากฟังลูกเล่นพิณสักเพลง ยังต้องนัดล่วงหน้าเลย!”
ซัวเอี๋ยนหยุดมือเรียวงามที่กำลังดีดสายพิณ แล้วหลุดหัวเราะออกมา นางมองบิดาอย่างแสนงอน “ท่านพ่อ พูดอะไรอย่างนั้นเล่า! ถ้าท่านอยากฟัง ลูกก็เล่นให้ฟังได้ทุกเมื่ออยู่แล้วนี่นา! หรือพอลูกแต่งงานแล้ว จะไม่ใช่ลูกสาวของท่านอีก?”