เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 212 จั่วฉือ
คนเขาว่า ตอนจากกันเจ้ายังไม่แต่งงาน พอเจอกันอีกทีลูกก็เดินกันเป็นแถวแล้ว เหมือนเพิ่งเมื่อวานที่เจ้าตัวน้อยยังนอนอยู่ในผ้าอ้อม ให้คนอุ้มประคองไว้ในมืออย่างทะนุถนอม เผลอแวบเดียวก็วิ่งเล่นไปทั่วลานบ้านได้แล้ว เวลาเป็นแบบนี้เอง พอไม่ทันสังเกตก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ผิงเจาน้อยอายุเกือบสองขวบแล้ว นางหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตดำขลับเหมือนองุ่นดำที่แช่อยู่ในน้ำ ขนตาดกหนากะพริบปริบ ๆ ราวกับดวงตาคู่นั้นพูดได้ ผิวขาวเนียนละเอียด ดูบอบบางจนเหมือนแตะนิดเดียวก็จะช้ำ ถ้าติดปีกเล็ก ๆ ให้อีกคู่ ก็คงปลอมเป็นเทวดาตัวน้อยบนภาพวาดฝาผนังได้เลย
แต่สิ่งที่เสิ่นเยี่ยนชอบที่สุดก็คือนิสัยของลูกสาว แม่หนูน้อยรู้ความมาตั้งแต่เล็ก นิสัยอ่อนโยน ไม่งอแงเลยสักนิด เวลายิ้มก็ทำเอาคนเห็นใจละลายไปตาม ๆ กัน
“ท่านพ่อ กิน” ไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยไปอุ้มส้มสีเหลืองอร่ามมาจากไหน นางก้าวขาสั้น ๆ ที่ยังเดินไม่ค่อยมั่นคง วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาเสิ่นเยี่ยน แล้วเขย่งปลายเท้าพยายามชูส้มขึ้นให้สูงที่สุด ใบหน้าเล็ก ๆ ดูจริงจังและเป็นห่วงเต็มที่ กลัวว่าท่านพ่อจะไม่ได้กินของอร่อย