เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 211 ชีวิตใหม่ของจั่วหลาน
ดึกแล้ว รอบด้านเงียบสนิท
ทางใต้ของเมืองหว่านเฉิง เรือนตระกูลเฉียวที่สร้างอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบดูราวกับอยู่ในฝันอันเงียบสงบ มีแสงจันทร์กับประกายน้ำระยิบระยับล้อมอยู่รอบด้าน
ในเรือนไม้ไผ่หลังเล็กริมน้ำ แสงตะเกียงสีเหลืองสลัวลอดผ่านหน้าต่างที่ขึงผ้าโปร่งออกมา เด็กสาวในชุดสีขาวเรียบนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมหน้าต่าง อาศัยแสงตะเกียงอ่านหนังสือเล่มบางในมืออย่างตั้งใจ ใบหน้าที่ปกติดูเย็นชาตอนนี้กลับมีรอยยิ้มอ่อนโยน มุมปากยกขึ้นนิด ๆ เห็นได้ชัดว่านางกำลังดีใจไปกับชะตาชีวิตของตัวละครในหนังสือ
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่เดินมาอย่างคล่องแคล่วก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง มีคนกำลังขึ้นบันไดไม้มา
เด็กสาวชุดขาวคนนั้นคือต้าเฉียว สีหน้านางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบซ่อนหนังสือไว้ใต้เบาะนั่ง แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบหวีไม้บนโต๊ะขึ้นมาส่องกระจกทองแดง แกล้งหวีผมดำยาวที่ทิ้งตัวลงมาราวกับสายน้ำตก
“พี่? ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังนั่งหวีผมอยู่อีกล่ะ?” ร่างในชุดนอนสีเขียวอ่อนชะโงกหน้าเข้ามา คนที่มาคือเสี่ยวเฉียวผู้เป็นน้อง บนใบหน้ามีทั้งความสงสัยและรอยยิ้มขี้แกล้ง
“เอ่อ... คือว่า... ผมมันยุ่งนิดหน่อย ข้าหวีเสร็จก็จะนอนแล้ว” น้ำเสียงของต้าเฉียวยังนิ่งเย็นเหมือนทุกวัน แต่สายตากลับหลบไปมา “เจ้านั่นแหละ ดึกป่านนี้ยังไม่นอน มาหาข้าทำไม?”
“ก็ข้านอนไม่หลับนี่...” เสี่ยวเฉียวเดินเข้ามานั่งข้างพี่สาวแล้วเบ้ปากนิด ๆ “ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านพ่อไปถึงไหนแล้ว จะปลอดภัยหรือเปล่า...”