เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 186 จะนับญาติก็ต้องเป็นพ่อตาเท่านั้น
เสิ่นเยี่ยนฟังน้ำเสียงจริงจังของท่านผู้เฒ่าเฉียว แล้วมองสีหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่าย ในหัวก็อดนึกภาพขึ้นมาไม่ได้ ท่านผู้เฒ่าเฉียวลูบเครายาว ยิ้มตาหยีพลางประสานมือ พูดว่า “ลูกเขยคนดี ข้ามีลูกสาวสองคน อายุเพิ่งครบสิบห้า ทั้งงามทั้งนิสัยดี เหมาะกับนายท่านราวกับสวรรค์สร้างมาให้คู่กัน”... พอคิดมาถึงตรงนี้ มุมปากเขาก็ยกขึ้นนิดหนึ่ง เผยรอยยิ้มบางจนแทบมองไม่เห็น
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงต้องฝืนใจตอบตกลงเสียหน่อยแล้วละ
แต่คำพูดต่อมาของท่านผู้เฒ่าเฉียวกลับเหมือนน้ำเย็นที่สาดลงมาทั้งอ่าง ดับฝันหวานของเขาจนหมดสิ้น ท่านผู้เฒ่าเฉียวพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ข้าเดินทางมาครึ่งชีวิต พบผู้คนมานับไม่ถ้วน ทั้งท่วงท่า ความสามารถ ใจกว้าง และความมุ่งมั่นของนายท่านเสิ่น ล้วนทำให้ข้านับถือจากใจ หากนายท่านเสิ่นไม่รังเกียจ เราสองคนทำตามคนสมัยก่อน สาบานเป็นพี่น้องต่างแซ่กันดีหรือไม่?”
รอยยิ้มบนหน้าเสิ่นเยี่ยนแข็งค้างทันที เขามึนไปชั่วขณะ เกือบคิดว่าตัวเองฟังผิด
‘หา? สาบานเป็นพี่น้อง? ข้ามองท่านเป็นว่าที่พ่อตา แต่ท่านกลับอยากเป็นพี่ชายข้าอย่างนั้นหรือ?’