เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 147 เรื่องในบ้านเถ้าแก่โจ
หลังจากซุนฮกกับเฉินเต้ามาแสดงความยินดีแล้ว ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่อยู่ดูแลผิงอาก็ทยอยกันเข้ามา เสิ่นเยี่ยนอารมณ์ดีสุด ๆ อุ้มเจ้าตัวน้อยที่ห่ออยู่ในผ้าอ้อมนุ่ม ๆ ไปอวดทุกคน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีลูกแล้วหรือยัง เขาก็ต้องเข้าไปให้ดู แล้วอวดสักสองสามคำว่า “ดูสิ ลูกสาวข้า สดใสแข็งแรงเชียว” “จมูกน้อย ๆ นี่เหมือนข้า” “ปากเหมือนแม่นาง สวยใช่ไหมล่ะ”
พอเจอคนมีลูก เขาก็ตั้งใจขอคำแนะนำเรื่องเลี้ยงลูกอย่างถ่อมตัว แต่ถ้าเจอคนยังไม่มีลูกอย่างโจวไท่ เขาก็ต้องแหย่ให้เจ็บใจสักหน่อย “อิ้วเผิง เจ้าต้องรีบแล้วนะ! ดูสิ ข้ามีลูกสาวแล้ว! พวกจื่อหลง... อ้อ จื่อหลงยังไม่ได้แต่งงานนี่ อย่างไรเจ้าก็ต้องพยายามหน่อย ได้ยินว่าลูกชายเจียวกงอี้โตจนวิ่งไปซื้อซีอิ๊วได้แล้ว!”
โจวไท่ที่ถูกเจาะจงแหย่ได้แต่ลูบหัว บนใบหน้าคล้ำมีรอยยิ้มซื่อ ๆ ปนเขิน เขารับคำไม่หยุด ทั้งจวนเต็มไปด้วยความยินดีและเสียงหัวเราะ เสิ่นเยี่ยนรู้สึกว่าตั้งแต่ข้ามภพมา นอกจากคืนเข้าหอสองครั้งแล้ว ก็คงเป็นวันนี้ที่เขามีความสุขและอิ่มใจที่สุด