เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 134 ให้ชื่อรองว่าข่งหมิงก็แล้วกัน
หลังปลอบชาวบ้านจนสบายใจแล้ว เสิ่นเยี่ยนก็กลับมาที่พักชั่วคราว จูเก่อเสวียนเดินตามเขามา ข้างตัวมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีมาด้วยคนหนึ่ง เด็กหนุ่มคนนั้นตัวสูงใหญ่พอๆ กับผู้ใหญ่แล้ว เพียงแต่หน้าตาดูแปลกอยู่บ้าง ตาหูจมูกปากก็ได้รูปดี แต่ใบหน้ากลับยาวกว่าคนทั่วไปอยู่ช่วงหนึ่งจนสะดุดตา เวลานี้เขากำลังแอบมองแผ่นหลังของเสิ่นเยี่ยนด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความเลื่อมใสที่ปิดไม่มิด
เสิ่นเยี่ยนรู้สึกได้ว่ามีคนมองอยู่ จึงหันกลับมา พอเห็นเด็กหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้า และไม่ใช่คนที่พบเห็นบ่อยในกลุ่มผู้ติดตามของจูเก่อเสวียน เขาก็ถามพร้อมรอยยิ้มว่า “จวินสือ หนุ่มน้อยท่าทางดีคนนี้เป็นใครหรือ?”
จูเก่อเสวียนรีบเบี่ยงตัวแล้วแนะนำ “เรียนนายท่าน นี่คือจูเก่อจิ่น หลานชายคนโตของข้า มีชื่อรองว่าจื่ออวี๋ จิ่นเอ๋อร์ รีบมาคารวะนายท่านเร็วเข้า!”
“ผู้น้อยจูเก่อจิ่น ขอคารวะท่านผู้ว่าการ!” พอถูกเรียกชื่อ จูเก่อจิ่นก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ยังทำตามมารยาทได้ครบถ้วน เขารีบก้าวออกมาโค้งคำนับ เสียงที่พูดชัดเจนสดใส
พอสายตาของเสิ่นเยี่ยนมองไปที่จูเก่อจิ่น หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นแทบจะพร้อมกัน
[จูเก่อจิ่น (จื่ออวี๋)]
[กำลังรบ: 32]
[การบัญชาการ: 73]
[สติปัญญา: 83]