ตอนที่ 107 เจินเหยี่ยน: ข้าเป็นคนผิงอามานานแล้วนะ

ตอนที่ 107 เจินเหยี่ยน: ข้าเป็นคนผิงอามานานแล้วนะ

ขบวนรถเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองผิงอาต่อไป พอเงาร่างของเมืองใหญ่ที่อาบอยู่ในแสงแดดฤดูใบไม้ร่วงค่อย ๆ ชัดขึ้น จนเห็นเต็มตาในที่สุด นางจางกับทุกคนในขบวนก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

ยิ่งคนอย่างเจินผิงที่เคยมาผิงอาหลายครั้ง ยิ่งได้แต่อ้าปากค้างอย่างงงงัน นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ หรือไม่ก็เดินทางมาผิดที่

นี่คือ...ผิงอาหรือ? ผิงอาที่พวกเขาจำได้ แม้จะคึกคักรุ่งเรือง แต่ผังเมืองก็ไม่ได้ต่างจากเมืองใหญ่ทั่วไปน่ะหรือ?

ภาพตรงหน้าคือกำแพงเมืองใหม่เอี่ยมที่สูงใหญ่ เป็นแนวเรียบร้อยทอดยาวสุดสายตา ขนาดของมันใหญ่โตกว่าแต่ก่อนมาก แต่ที่ทำให้ตะลึงยิ่งกว่าคือภาพในเมือง เมื่อมองผ่านช่องประตูเมืองที่เปิดอยู่และกำลังขยายให้กว้างขึ้น ก็เห็นถนนข้างในที่กว้างจนน่าตกใจ พื้นดูเหมือนปูด้วยวัสดุสีเทาขาวเรียบเสมอกัน สะอาดจนแทบจะสะท้อนเงาคนได้