กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 103 เจินเหยี่ยน ยอดลูกกตัญญู
ตรงทางแยกบนถนนหลวงที่ไหนสักแห่งในมณฑลจี้โจว เด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งจูงม้าขาวรูปร่างสง่างามยืนอยู่ริมทาง เขามองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางงงอยู่บ้าง เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกอ่อนโยนคนนี้ก็คือจ้าวอวิ๋นที่เพิ่งลาท่านอาจารย์ลงจากเขามา เขาเดินทางมาหลายวันแล้ว แต่ทิวทัศน์ตรงหน้ากลับดูไม่ค่อยเหมือนเส้นทางลงใต้ที่นึกไว้เสียที
กว่าจะเห็นเพิงขายชาง่าย ๆ อยู่ริมทางข้างหน้า จ้าวอวิ๋นก็เดินมาไกลพอสมควร เขารีบจูงม้าเข้าไป ประสานมือถามลูกจ้างที่กำลังเก็บโต๊ะเก้าอี้อย่างสุภาพว่า “พี่ชาย ขอถามทางหน่อย หากจะไปจังหวัดหลูเจียง ต้องไปทางไหนหรือ?”
ลูกจ้างเงยหน้าขึ้นมองจ้าวอวิ๋น เห็นว่าแม้จะมีฝุ่นจากการเดินทางติดตัว แต่เสื้อผ้ายังเรียบร้อย ท่าทางก็ดูไม่ธรรมดา ยิ่งม้าที่จูงมาด้วยยิ่งสง่างาม จึงไม่กล้าละเลย เขาชี้ไปทางที่จ้าวอวิ๋นเพิ่งเดินมา แล้วตอบด้วยความแปลกใจว่า
“ท่านจะไปหลูเจียงหรือ? ที่นั่นอยู่ทางใต้ ยังอีกไกลเลยนะ! ท่านเดินมาทางนี้ได้อย่างไร? ทางนี้ไปตะวันตก เข้ามณฑลปิ้งโจวกับกวนจงแล้ว! ท่านต้องย้อนกลับไป พอถึงทางแยกบนถนนใหญ่ ก็เลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ถึงจะถูก!”
“ตะวันออกเฉียงใต้หรือ?” พอได้ยินอย่างนั้น จ้าวอวิ๋นก็ตาเป็นประกาย ราวกับได้คำบอกทางที่ชัดเจนแล้ว เขาพยักหน้าแรง ๆ สีหน้าบอกชัดว่าเข้าใจทุกอย่าง ก่อนจะประสานมือขอบคุณ “ขอบคุณพี่ชายที่ช่วยบอกทาง! ข้าเข้าใจแล้ว!”