ตอนที่ 81 ทหารหนานหยางขวางทาง

ตอนที่ 81 ทหารหนานหยางขวางทาง

บนถนนหลวงจากอำเภอหรู่อินไปยังผิงอา ในเมืองหรู่หนาน

ฝุ่นฟุ้งไปทั่วถนนหลวงในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ต่างจากวันก่อน ๆ ที่แทบไม่มีคนผ่าน ตอนนี้มีผู้คนเดินต่อกันเป็นขบวนยาวจนมองไม่เห็นหัวท้าย ค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่และเด็ก บ้างประคองคนแก่จูงเด็ก บ้างเข็นรถล้อเดียวที่ทำขึ้นอย่างง่าย ๆ บ้างหาบของด้วยหาบเก่าคร่ำคร่า หรือสะพายห่อผ้าที่มีของอยู่เพียงน้อยนิด บางคนสีหน้าเฉยชา บางคนทุกข์ใจ บางคนยังมีความหวังอยู่จาง ๆ ทุกคนมุ่งหน้าลงใต้กันอย่างเงียบ ๆ กัดฟันเดินต่อไปไม่ยอมหยุด

เสียงล้อรถดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงเด็กร้องไห้เป็นพัก ๆ และเสียงไอที่คนแก่พยายามกลั้นไว้ดังปะปนกัน ราวกับบทเพลงเศร้าของคนที่ต้องหนีตายในยุคบ้านเมืองวุ่นวาย

ข้างทางมีชายชราคนหนึ่งอายุราวห้าสิบปี ผมหงอกแซมดำ สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เขาเดินต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงทรุดนั่งใต้ต้นไม้แก่ที่ใบร่วงหมดต้น เอนหลังพิงลำต้น อ้าปากหอบหายใจ สีหน้าหมองคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาขุ่นมัวไหลลงมาตามแก้มที่เต็มไปด้วยริ้วรอย

คนส่วนใหญ่ที่เดินผ่านเพียงเหลือบมองเขาอย่างเฉยชา แล้วก้มหน้าเดินต่อ ในยุคที่บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ แค่เอาตัวเองให้รอดยังยาก ความเห็นใจคนอื่นจึงกลายเป็นสิ่งที่เกินกำลังไปแล้ว