กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 77 ตาเฒ่าซัวยอมแล้ว
วันต่อมา เสิ่นเยี่ยนไปเชิญซัวหยงที่ถูกขังไว้ทั้งคืนออกมาด้วยตัวเอง เพิ่งเดินไปถึงใกล้เรือนหลังเล็กอันเงียบสงบ ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังลั่นมาจากข้างใน คนที่กำลังเถียงกันอยู่ก็คือซัวหยงกับอ้องอุ้น
“อ้องจื่อซือ! เจ้ามันตาแก่สารเลว! หยาบคาย! ไร้มารยาท! ยังกล้าลงไม้ลงมืออีกหรือ? เสียเกียรติบัณฑิตหมดแล้ว! เสียเกียรติบัณฑิตหมดแล้วจริง ๆ!” นั่นคือเสียงของซัวหยงที่กำลังโกรธจนแทบเสียสติ
“ซัวป๋อเจีย! เจ้าเป็นคนปากเสียก่อนเอง! ข้าก็แค่สั่งสอนเจ้านิดหน่อย! ถ้ายังไม่เลิกโวยวาย อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนเก่า!” เสียงของอ้องอุ้นก็ดังไม่แพ้กัน
เสิ่นเยี่ยนฟังแล้วปวดหัวขึ้นมา เขาผลักประตูเข้าไปในลาน ก่อนพูดขัดทั้งสองอย่างหงุดหงิด “พอได้แล้ว! พวกท่านสองคนทะเลาะกันทั้งคืนยังไม่พออีกหรือ? ออกมาเถอะขอรับ ท่านพ่อตา”
คำว่าท่านพ่อตานั้น เขาพูดกับซัวหยง