ตอนที่ 75 อ้องอุ้นผู้ดื้อรั้น

ตอนที่ 75 อ้องอุ้นผู้ดื้อรั้น

สิบวันต่อมา อ้องอุ้นกับคณะที่เดินทางรอนแรมมาจนเหนื่อยล้า ในที่สุดก็มาถึงผิงอาอย่างปลอดภัย เสิ่นเยี่ยนออกไปรับด้วยตัวเองถึงนอกเมือง เชิญพ่อตาในนามผู้นี้เข้าเมืองอย่างนอบน้อม แล้วจัดให้พักในเรือนที่เงียบสงบและตกแต่งอย่างมีรสนิยมแห่งหนึ่งข้างจวนผู้ว่าการจังหวัด

พอเตียวเสี้ยนได้ข่าวก็รีบรุดมา เมื่อเห็นพ่อบุญธรรมที่หน้าตาดูอิดโรยไปบ้าง แต่ยังดูมีเรี่ยวแรงดี น้ำตาก็เอ่อเต็มดวงตาคู่งามทันที อ้องอุ้นรับนางมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก แม้จะได้ชื่อว่าเป็นลูกบุญธรรม แต่เขาก็ดูแลนางเหมือนลูกแท้ ๆ นางจดจำทั้งบุญคุณที่เลี้ยงดูอบรมและความรักที่คอยปกป้องเอาใจใส่มาตลอด พอได้พบกันอีกหลังรอดจากอันตรายครั้งใหญ่ นางจึงทั้งเสียใจและดีใจปนกันไปหมด

“ท่านพ่อ!” เตียวเสี้ยนรีบก้าวเข้าไปคุกเข่าคารวะตรงหน้าอ้องอุ้น พูดด้วยเสียงสะอื้นว่า “ลูกอกตัญญู ทำให้ท่านพ่อต้องตกใจเสียแล้ว! ท่าน... ท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ?”

อ้องอุ้นมองลูกบุญธรรมตรงหน้าที่นับวันยิ่งงดงามจนยากจะหาใครเทียบ ทั้งสีหน้ายังเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจ ในใจก็มีความรู้สึกมากมายปะปนกัน เขายื่นมือไปประคองเตียวเสี้ยนให้ลุกขึ้น มองนางอย่างถี่ถ้วน ดวงตาของชายชรามีน้ำตาคลอขึ้นมาบ้าง ก่อนจะถอนใจพูดว่า

“เสี้ยนเอ๋อร์ รีบลุกขึ้นเถอะ พ่อไม่เป็นอะไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เห็นเจ้า... เห็นเจ้ามีความสุขอย่างนี้ พ่อก็วางใจแล้ว พวกเจ้าอยู่ดีกินดี พ่อก็ดีใจ”