ตอนที่ 33 ซัวหยงเริ่มลังเล

ตอนที่ 33 ซัวหยงเริ่มลังเล

ซัวหยงมาอยู่ที่เมืองผิงอาได้พักหนึ่งแล้ว แต่ในใจก็ยังสับสนอยู่ไม่น้อย ด้านหนึ่ง เขายังยอมรับสิ่งที่เสิ่นเยี่ยนทำไม่ได้ เพราะในสายตาเขา สิ่งเหล่านั้นล้วนผิดไปจากคำสอนและธรรมเนียมเก่า บางเรื่องถึงกับทำให้เขารู้สึกขัดใจมากด้วยซ้ำ

ไม่ว่าจะเป็นตำราเรียนเบื้องต้นที่ชักนำให้เด็กคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เพลงทำนองประหลาดอย่าง “เสือสองตัว” หรือของใหม่สารพัดที่พบเห็นได้ทั่วเมือง ซึ่งล้วนท้าทายธรรมเนียมและมารยาทดั้งเดิม ทั้งหมดนี้ทำให้บัณฑิตหัวเก่าอย่างเขารู้สึกเข้ากับที่นี่ไม่ได้ และเห็นว่ามันขัดกับคำสอนของปราชญ์

แต่อีกด้านหนึ่ง เขาก็ต้องยอมรับว่าเมืองผิงอาที่เห็นอยู่ตรงหน้าแตกต่างจากทุกแห่งในแผ่นดินที่เขารู้จัก ชาวบ้านที่นี่แทบไม่มีใครหน้าซีดเซียวเพราะอดอยาก หรือทำหน้าเฉยชาราวกับไม่รู้สึกอะไร แววตาของคนส่วนใหญ่มีประกาย แม้แต่ท่าทางเวลาเดินก็ดูมั่นคงและสบายใจอย่างที่หาได้ยาก

ตามถนนและตรอกซอกซอย แทบไม่ได้ยินใครบ่นเรื่องความหิวโหยหรือหนาวเหน็บ กลับได้ยินคนคุยกันเรื่องงานในวันพรุ่งนี้ ราคาสินค้า ไปจนถึงการแข่งขันฟุตบอลอยู่บ่อย ๆ ดูเหมือนผู้คนจะไม่ได้พอใจแค่มีชีวิตรอดอีกแล้ว แต่เริ่มคิดว่าจะใช้ชีวิตให้สบายขึ้นได้อย่างไร โดยมีนายอำเภอหนุ่มคนนั้นคอยชี้ทาง