ตอนที่ 30 เดินหมากเศรษฐกิจ

ตอนที่ 30 เดินหมากเศรษฐกิจ

แม้ในใจจะไม่เห็นด้วย แต่ลกคังตัดสินใจแล้วและยืนยันว่าจะไปให้ได้ เสิ่นเยี่ยนรู้ว่าคงห้ามไม่อยู่ จึงทำได้แค่กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เขาระวังตัวให้มาก

ลกคังเองก็เห็นฝีมือของเสิ่นเยี่ยนอยู่มาก ระหว่างพูดคุยถึงกับเปรยว่าอยากชวนเขาไปด้วย จะได้มีคนช่วยคิดช่วยทำ พอเสิ่นเยี่ยนได้ยินก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที ล้อเล่นหรืออย่างไร?

จะให้วิ่งไปร่วมพันธมิตรที่รู้อยู่แล้วว่าต้องมัวแต่เกี่ยงกัน ทะเลาะกันเอง และเสียกำลังไปเปล่าๆ น่ะหรือ? อยู่ในถิ่นเล็กๆ ของตัวเอง ทำไร่ทำนาให้สบายใจ สร้างรากฐานให้มั่นคง แล้วค่อยๆ เติบโตไปเงียบๆ ยังได้ประโยชน์และสบายกว่ามาก ข้างนอกจะรบกันเป็นตาย ส่วนเขาก็สะสมกำลังอยู่ที่นี่ แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ?

ก่อนลกคังจะออกเดินทาง เสิ่นเยี่ยนทำเรื่องหนึ่งที่แม้แต่ลกคังก็ยังตกใจ เขาจัดสรรธัญพืชถึงสองพันสือ ให้ขนขึ้นเกวียนส่งมอบเป็นเสบียงสำหรับกองทัพที่ลกคังจะยกขึ้นเหนือ

“ท่านอาต้องเดินทางไกล ทั้งคนทั้งม้าก็มาก เสบียงจึงสำคัญที่สุด ธัญพืชเหล่านี้เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากข้า หวังว่าจะช่วยท่านอาได้บ้าง ขอให้ท่านอาดูแลตัวเองให้ดี จะทำอะไรก็คิดให้รอบคอบก่อนนะขอรับ” เสิ่นเยี่ยนประสานมือคำนับลกคังอย่างจริงจังอยู่ข้างเกวียนเสบียงที่เรียงกันเป็นแถว