กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 28 ซัวหยงเฝ้าระวังโจรขโมยหัวใจ
หลายวันต่อมา ทหารจังหวัดราวสองพันนายก็เดินทางฝ่าลมฝุ่นมาถึงนอกเมืองผิงอา ลกคังที่นำทัพมาเห็นแต่ไกลว่าเมืองผิงอายังอยู่ดี ไม่มีส่วนไหนเสียหาย บนกำแพงเมืองมีธงสีสดปลิวอยู่ ชาวบ้านเข้าออกกันตามปกติ ถึงขั้นมีพ่อค้าตั้งแผงขายของอยู่ตรงประตูเมืองด้วย ดูไม่เหมือนเพิ่งผ่านศึกใหญ่มาเลย เขาอดตบมือหัวเราะลั่นไม่ได้ ก่อนหันไปพูดกับชายชราข้างตัวที่ทำหน้าบึ้งขมวดคิ้วแน่นว่า
“เป็นอย่างไรเล่า พี่ป๋อเจีย ข้าบอกแล้วว่าหลานเยี่ยนของข้าเป็นยอดคน เป็นอัจฉริยะที่ฟ้าส่งมา จะไปกลัวโจรโพกผ้าเหลืองแค่นี้ได้อย่างไร ที่ท่านกังวลก่อนหน้านี้ก็คิดมากไปเองทั้งนั้น! ดูสิ เมืองมั่นคงแข็งแรง ชาวบ้านใช้ชีวิตกันตามปกติ ฮ่าๆ!”
ชายชราคนนั้นก็คือซัวหยง ลกคังรั้งตัวเขาไว้ที่หลูเจียงหลายวัน เขาจึงเป็นห่วงลูกสาวที่อยู่ผิงอาตามลำพังมาตลอด ทั้งยังกลัวว่าถ้าเมืองแตก ลูกสาวจะตกอยู่ในมือโจร เขาร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุขทั้งวันทั้งคืน
พอเห็นกับตาว่าผิงอาปลอดภัยจริงๆ เขาก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่สีหน้ากลับไม่มีแววดีใจเลยสักนิด ยิ่งเห็นลกคังได้ใจและเสิ่นเยี่ยนทำสำเร็จ เขาก็ยิ่งรู้สึกหลายอย่างปนกันจนบอกไม่ถูก เขาแค่นเสียงทางจมูก ไม่ตอบอะไร แล้วใช้ขาหนีบท้องม้าให้ตรงไปยังประตูเมืองทันที ตอนนี้เขาอยากเจอลูกสาวให้เร็วที่สุดเท่านั้น