เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 - สำนักฮ่าวหราน
หลินทงเดินเลียบไปตามหุบเขาลำธารอยู่อีกค่อนวัน ในที่สุดเมื่อแสงสนธยาเริ่มจมดิ่งลง เขาก็มองเห็นซุ้มประตูด้านหน้าของสำนักฮ่าวหรานอยู่ไกลๆ
ซุ้มประตูแห่งนั้นแตกต่างจากความโอ่อ่าสง่างามของพันธมิตรเทียนตี้เหมิงอย่างสิ้นเชิง มันตั้งตระหง่านอยู่ด้วยเสาหินสีเขียวเรียบง่ายเพียงสองต้น บนคานประตูด้านบนแขวนแผ่นป้ายไม้หนึ่งแผ่น เขียนอักษรสองคำว่า "ฮ่าวหราน" ลายเส้นเปี่ยมด้วยพลัง ทุกรอยหักมุมแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดุจคมกระบี่
สองฝั่งของซุ้มประตูไม่เห็นผู้คุ้มกันแม้แต่คนเดียว ทว่าทันทีที่หลินทงก้าวเท้าเหยียบลงบนขั้นบันไดหินหน้าประตู เขากลับรู้สึกได้ว่ามีไอปราณกระบี่แผ่วเบานับไม่ถ้วนในอากาศจากทั่วทุกสารทิศล็อกเป้าหมายมาที่ตัวเขา ราวกับอสรพิษที่จำศีลในฤดูหนาวพลันชูคอขึ้นอย่างกะทันหัน
ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากป่าสนหลังซุ้มประตู
เป็นบุรุษหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาขาว ที่เอวแขวนกระบี่ยาวไร้ฝักเล่มหนึ่ง สีหน้าเย็นชา สายตายามทอดมองใบหน้าของหลินทงไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ