เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 - ความอบอุ่นชั่วครู่
หลินทงบินเลียบสันเขาไปได้ประมาณร้อยลี้ ก็ค่อยๆ รู้สึกถึงความผิดปกติ
บนเส้นทางสัญจรเบื้องล่าง มีกลุ่มผู้ฝึกตนเดินทางไปมาเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยอย่างขวักไขว่ ทว่าบนร่างของทุกคนกลับห่อหุ้มไปด้วยไอปราณสีเทาดำจางๆ
ไอปราณนั้นซ่อนอยู่ใต้คลื่นพลังลมปราณธรรมดา หากไม่พิจารณาอย่างละเอียด ย่อมไม่อาจแยกแยะได้ ทว่าหลินทงเคยอยู่ในตำหนักจิ่วยิวของสำนักเลี่ยนหุนมาก่อน จึงคุ้นเคยกับกลิ่นอายพลังลมปราณอันเย็นเยียบและเหนียวเหนอะหนะของผู้ฝึกตนฝ่ายมารเป็นอย่างดี
เขาชะลอแสงกระบี่ลงแล้วร่อนตัวลงต่ำ หลบอยู่ด้านหลังหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง อาศัยก้อนหินกำบังสายตามองไปยังที่ไกล
สุดปลายเส้นทางสัญจร เค้าโครงของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งเดิมทีควรเป็นด่านตรวจและสถานีพักม้าปรากฏขึ้นในสายตา