กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124 - สำนักหลอมศพ
"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนัก"
เสียงชื่นชมอันแปร่งหูดังมาจากด้านหลัง แฝงรอยยิ้มชวนให้ขนลุกชัน
รูม่านตาของหลินทงหดเกร็งลงทันที
เขาหันขวับกลับไป แผ่นยันต์เหมันต์ถูกกำไว้ในฝ่ามือแล้ว พลังลมปราณพลุ่งพล่าน พร้อมที่จะกระตุ้นใช้งานได้ทุกเมื่อ
ห่างออกไปด้านหลังสามจั้ง มีเงาร่างคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้
คนผู้นั้นสวมชุดยาวสีเทาขาว เนื้อผ้าหยาบกร้านดุจผ้าห่อศพ แขวนอยู่บนร่างอย่างหลวมโพรก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ผิวหนังแนบชิดติดกระดูก โหนกแก้มโปนสูง เบ้าตาลึกโบ๋
สิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่สบายใจที่สุดคือดวงตาของเขา
ตาทั้งสองข้างดำสนิทดุจน้ำหมึก ไร้ซึ่งตาขาว รูม่านตากลืนกินพื้นที่ทั้งเบ้าตา ไร้ประกายชีวิต ดุจหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้น