กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 - วัวเพลิงปีศาจ
หลินทงรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่าเลือน ใต้ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้นดินอันแข็งแกร่งอย่างกะทันหัน
ความรู้สึกมึนงงฟ้าหมุนแผ่นดินคว้างยังมิทันเลือนหาย คลื่นความร้อนสายหนึ่งก็พัดเข้าปะทะใบหน้า เจือปนด้วยกลิ่นกำมะถันและกลิ่นดินไหม้เกรียม
เขารีบประคองกายให้มั่นคง โคจรพลังลมปราณไปทั่วร่าง กวาดสายตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว
นี่คือโลกสีแดงคล้ำ
เบื้องบนคือดวงอาทิตย์สีแดงคล้ำ แผ่ความร้อนระอุเผาผลาญ
ใต้ฝ่าเท้าคือผืนดินแตกระแหงไหม้เกรียม ตามรอยแยกมีเปลวเพลิงพวยพุ่งออกมาเป็นระยะ ก่อนจะดับวูบไปอย่างรวดเร็ว