กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 - เจิ้งเยว่อ้อนวอนขอชีวิต
ป่าไม้นั้นมืดครึ้มยิ่งนัก
เส้นทางสัญจรหลวงตัดผ่านกลางพงไพร ต้นไม้ทั้งสองฟากฝั่งแผ่กิ่งก้านบดบังผืนฟ้าและดวงตะวัน
กิ่งใบประสานกันเหนือศีรษะจนคล้ายหลังคาตามธรรมชาติ
แม้จะเป็นยามกลางวันแสกๆ บรรยากาศในผืนป่ายังคงดูสลัวราง
สายลมพัดผ่านยอดไม้ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญ
ยามที่หลินทงก้าวเท้าเข้ามาในป่า เขาชะลอฝีเท้าลงช้าๆ
เขาไม่ได้เดินไปไกล
เพียงหยุดยืนตรงตำแหน่งที่ไม่ห่างจากทางเข้าเท่าใดนัก จากนั้นก็หมุนกายกลับมา หันหน้าเผชิญกับเส้นทางที่เพิ่งผ่านมา สองมือไพล่หลังยืนนิ่ง
แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดเงาเป็นริ้วทาบลงบนใบหน้าของเขา