เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 - สั่งสอน
วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัว นกกระจอกบนต้นผีผาก็เริ่มส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว
หลินทงล้างหน้า ใช้ผ้าเนื้อหยาบเช็ดมือจนแห้ง แล้วนั่งลงบนม้านั่งหิน
เขานั่งอยู่อย่างเงียบสงบ สายตามองผ่านควันไฟที่ลอยกรุ่นออกมาจากห้องครัว จับจ้องไปยังแผ่นหลังที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาไฟ
นางกำลังนั่งยองๆ เติมฟืนอยู่หน้าเตา แสงไฟสะท้อนให้ใบหน้าซีกหนึ่งของนางแดงปลั่ง หน้าผากผุดซึมด้วยหยาดเหงื่อเม็ดละเอียด
หลินทงมองดูนางอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น "หงซิ่ว เจ้ามานั่งลงตรงนี้"
หงซิ่วกำลังสอดฟืนท่อนสุดท้ายเข้าเตา ได้ยินคำนี้ มือก็ชะงักไป
นางหมุนตัวกลับมา เห็นหลินทงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน สีหน้าจริงจัง ไม่ได้ดูผ่อนคลายสบายๆ เหมือนปกติ
ปกติยามเขาพูดจามักจะดูเฉื่อยชา แฝงไว้ด้วยความไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน ระหว่างคิ้วและดวงตาของเขามีความเคร่งขรึมจริงจังที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน