กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ฮ่าวได้ยินว่าเฝิงโหย่วไฉตามหาตัวเอง ก็รู้ว่าเรื่องอะไร จึงไม่รอช้ารีบมา
มองจากระยะไกลเห็นเฝิงโหย่วไฉยืนอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ ยังมีชายอีกสองคนยืนอยู่
หลี่ฮ่าวจำสองคนนั้นได้ นั่นคือพ่อลูกตระกูลเฉียน
“เถ้าแก่”
หลี่ฮ่าวมาถึงตัวแล้วทักเฝิงโหย่วไฉเสียงหนึ่ง ถึงจะนอบน้อมเช่นกัน แต่น้ำเสียงนั้นกลับไม่สั่นไหวเลยสักนิด ราวกับเจอใครแล้วเอ่ยคำว่าสวัสดี ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ติดอยู่
เฉียนเฉิงตอนนี้ก็สำรวจหลี่ฮ่าวด้วยความสงสัยไปทีหนึ่ง เริ่มจับตาดูคนผู้นี้ไว้ในใจ
“หลี่ฮ่าว เจ้ามาได้พอดีเลย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”
น้ำเสียงที่เฝิงโหย่วไฉใช้พูดกับหลี่ฮ่าว กับน้ำเสียงที่ใช้พูดกับหนุ่มคนเมื่อครู่ ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่มีอาการหงุดหงิดหรือไม่พอใจเลยสักนิด ถึงขั้นพูดได้ว่าสุภาพ