กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปู่กับหลานกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน ความรู้สึกที่อัดอั้นไว้ในใจก็ปลดปล่อยออกมาจนหมดในที่สุด
“หลานสาวคนดี ไม่ร้องแล้ว นี่เป็นเรื่องดี พวกเราไม่ร้องนะ”
กู้เหยียนอู่ดึงหลานชิ่นซินออกจากอ้อมอก ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่ยังไหลอยู่บนใบหน้าให้นาง พลางพูดด้วยสีหน้าเจ็บใจ
“อือ ข้าไม่ร้อง ไม่ร้อง…”
หลานชิ่นซินเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ ฝืนยิ้มออกมา ทั้งสองหัวเราะทั้งน้ำตา ในที่สุดชีวิตนี้ก็ไม่เหลือความเสียใจอีกแล้ว
“เอาล่ะ คราวนี้ก็นับว่าพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว พี่ชายกู้ ยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็หาชิ่นซินกลับมาได้”
ลู่เต๋อหมิงเห็นว่าฟ้าเปิดแล้วในที่สุด ก็ก้าวออกมาพูด