กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกชายชุดดำมาเป็นระลอก ๆ ราวกับแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย พอล้มลงไประลอกหนึ่งก็มีอีกระลอกตามขึ้นมาอีก
เมื่อเวลาผ่านไป ลูกน้องของลู่โม่เฉินก็เริ่มแสดงความอ่อนล้าออกมา ผ่านการโจมตีของอีกฝ่ายมาหลายครั้ง ความสูญเสียก็ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น
เมื่อเห็นสหายของตัวเองจากไปเช่นนี้ ในใจของลู่โม่เฉินก็ทนไม่ไหว
“ผมจะออกไปเอง คุณอยู่ที่นี่ให้ดี”
ลู่โม่เฉินทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เขาหันไปพูดกับหลานชิ่นซินที่อยู่ข้างกายประโยคหนึ่ง แล้วก็รีบร้อนพุ่งออกไป พอเข้าสู่ความมืดได้ครู่หนึ่งเขาก็หันกลับไปมองทิศที่หลานชิ่นซินซ่อนตัวอยู่แวบหนึ่ง จากนั้นก็พุ่งออกไปโดยไม่หวนกลับอีก
ตอนนี้หลานชิ่นซินไม่ได้รีบร้อนออกไป แต่กลับวูบเข้าไปในมิติ