กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถึงเมืองหลวงก็ดึกมากแล้ว รถแล่นตรงไปหยุดอยู่หน้าภัตตาคารแห่งหนึ่ง เฉียนเฉิงรู้ล่วงหน้าว่าหลายคนมาถึงแล้ว จึงรออยู่ที่ประตู
หลานชิ่นซินเพิ่งลงจากรถ ก็ถูกร่างกายนุ่มนิ่มโผกอดไว้ กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้นางอดยิ้มออกมาไม่ได้
“ข้ารู้สึกว่าเจ้าเด็กกว่าข้านะ”
หลานชิ่นซินขำ ๆ ดึงเฉียนอวี่เหยาออกจากตัว พลางเอ่ยหยอกอย่างขบขัน
“ข้าที่ไหนเด็กกว่าเจ้า ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเจ้านั่นแหละที่เด็กกว่า”
เฉียนอวี่เหยาพูดจบก็ชำเลืองมองอกที่ยังแบนราบของหลานชิ่นซินอย่างรังเกียจ แล้วเอ่ยขึ้น
“อ๊ะ ฮ่า ๆ ๆ ...”