กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลานชิ่นซินยิ้มมองคนที่เดินเข้ามา จากนั้นก็ไม่ขยับ ยืนรอให้เขาเดินมาหาตนเอง
“รอคุณตั้งนานก็ไม่เห็นลงมา เลยเดินมาดู แล้วบังเอิญเจอพวกเธอเข้าพอดี”
ลู่โม่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่มีวี่แววผิดปกติใด ๆ ก้มลงมองมือของเจี่ยงเหวินฮ่าวที่กำข้อเท้าของหลานชิ่นซินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกเท้าเหยียบลงไป สีหน้าเรียบเฉยจนไม่อาจดูออกเลยว่าเขาเป็นคนออกแรงนั้น
“อ๊าก…”
เจี่ยงเหวินฮ่าวร้องออกมาดัง ๆ แรงที่ลู่โม่เฉินใช้ไม่ใช่สิ่งที่จ้าวเทียนจะเทียบได้ ความรุนแรงขนาดนั้นคนทั่วไปทนไม่ไหว ยิ่งเป็นเจี่ยงเหวินฮ่าวที่อ่อนแรงจนจับไก่ยังไม่ไหวแล้วด้วย
ตอนนี้เจ็บจนหัวเหงื่อเย็นผุดพราย จะใช้มือไปผลัก แต่ไม่ทันไรอีกมือหนึ่งก็ถูกจับไว้เสียแล้ว
“นาย…นาย…”