กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจี่ยงเหวินฮ่าวเห็นหลานชิ่นซินหัวเราะลั่นอยู่ตรงนั้น สีหน้าจึงเย็นชาลงเล็กน้อย แววตาที่มองเธอก็เผยความไม่พอใจ
“มีอะไรน่าขำนักหรือ?”
เจี่ยงเหวินฮ่าวรู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะหลานชิ่นซินเป็นคนทำให้เขาต้องเจอ เสียงหัวเราะของเธอนั้นคือการเยาะเย้ยตัวเขาเอง ซึ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
“ก็ถือว่าน่าขำดี”
หลานชิ่นซินหุบรอยยิ้ม สีหน้าหม่นลง พลางมองเจี่ยงเหวินฮ่าว
แววตาที่ฉายความดุร้ายทำให้เจี่ยงเหวินฮ่าวชะงัก โดยไม่รู้ตัวสายตาของเขาก็หลบไปทางอื่น
“ฉันนึกว่าแกจะเก่งสักแค่ไหน ที่แท้ก็แค่นี้เอง”
คำพูดของหลานชิ่นซินแทงเข้าไปในใจของเจี่ยงเหวินฮ่าวในทันที ราวกับหนามแหลมที่ทิ่มลึกลงไป