กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่โม่เฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ สายตาไม่เคยละจากร่างของหลานชิ่นซินแม้แต่อึดใจเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ พอเห็นว่าตอนนี้เธอเผยรอยยิ้มออกมาจากใจจริง เขาก็ยิ้มตามไปด้วย
“พี่ลู่ ที่แท้พี่ก็ยิ้มเป็นด้วยหรือนี่ ฉันนึกว่าพี่ทำหน้าเคร่งทั้งวัน คงจะยิ้มไม่เป็นเสียอีก ฉันยังเคยถามพี่ชายฉันเลย ว่าพี่ไม่ได้เป็นอะไรบ้างหรือ…”
เดิมทีเฉียนอวี่เหยาพูดอย่างออกรส แต่พอพูดมาถึงตอนท้าย เห็นเฉียนเฉิงถลึงตาใส่ จึงรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดจาไม่ดีถึงลู่โม่เฉินออกไป
รีบเอามือเล็ก ๆ ปิดปากตัวเอง ดวงตาโตที่โผล่พ้นมือออกมากะพริบปริบ ๆ มองลู่โม่เฉินอย่างระมัดระวัง
พอเห็นว่าเขาไม่ได้มองเห็นเลยสักนิด จึงค่อยวางใจ แล้วเอามือลง
“เธอนี่นะ วัน ๆ ปากไม่รู้จักระวังเลย”