กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหยาอวี้เหลียนทำหน้าลำบากใจมองเสี่ยวชิง อ้ำอึ้งไม่รู้จะเปิดปากอย่างไร พอเสี่ยวชิงเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ
“ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าเรียกฉันอีก”
“อย่าเพิ่งเลยพี่เสี่ยวชิง ฉัน ฉัน… คนคนนั้นจริง ๆ แล้วเป็นคนที่ท่านพ่อของฉันรู้จัก ฉันเองก็ไม่ค่อยสนิทด้วย เลยไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า”
“ได้สิ ต้องได้แน่ ไว้เธอให้ลุงของฉันไปบอกคนคนนั้นหน่อย แค่ช่วยแนะนำให้ก็พอ ที่เหลือฉันจัดการเอง ขอบใจนะน้องสาว”
เดิมทีใบหน้าของเสี่ยวชิงยังดุร้ายราวปีศาจ แต่พอได้ยินคำพูดของเหยาอวี้เหลียนก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เธอทำท่ากระตือรือร้นก้าวเข้าไปข้างหน้า จับมือของเหยาอวี้เหลียนมากุมไว้ในมือ