กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่ออู๋เฟิงกังตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นยามเย็นแล้ว เขาลืมตาขึ้นอย่างมึน ๆ อยากลุกขึ้น แต่ขยับไปโดนบาดแผลจึงเจ็บจนสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้มือคลำดูก็พบว่าที่เอวของตนพันผ้าพันแผลหนาไว้หลายชั้น
เขาสำนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ จึงลุกพรวดขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ
“ลุงอู๋ระวังหน่อย แผลเพิ่งเริ่มสมาน อย่าให้กระชากแผลเปิดอีกเลย เสียแรงข้าเปล่า ๆ”
ตอนนั้นเองเสียงของหลานชิ่นซินดังขึ้น อู๋เฟิงกังมองไป ก็เห็นหลานชิ่นซินกับซ่งฉีถืออาหารเต็มถาดใหญ่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก
หลานชิ่นซินยิ้มพลางวางอาหารลงบนโต๊ะ แล้วมองไปที่อู๋เฟิงกัง