กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
......
ได้ยินเช่นนั้น
หัวหน้าหมู่บ้านแก่และหลิ่วเยียนต่างสั่นสะท้านเล็กน้อย ต่างมองลู่หนานจั๋วที่สีหน้าเรียบเฉยด้วยความสงสัย
เห็นทั้งสองมองตนด้วยความสงสัย ลู่หนานจั๋วก็เผยรอยยิ้มออกมาทันใด กล่าวเบา ๆ ว่า “ข้าก็แค่เดาเอา”
แววตาหลิ่วเยียนวูบไหวไม่หยุด นางรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ค่อยชอบกล แต่ก็บอกไม่ถูก...
หัวหน้าหมู่บ้านแก่ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “ลืมก็ดี ไม่ลืมก็ช่าง... หมื่นปีก่อน นายท่านนั้นช่วยบรรพบุรุษของเราไว้เป็นความจริง หากไม่ใช่เช่นนั้น... จะมีพวกเราในวันนี้ได้อย่างไร หมื่นปีแล้ว ผ่านมาหลายชั่วคน พวกเราปล่อยวางไปนานแล้ว”