กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลำแสงที่เรือแสงเหนือแปลงกายยังคงแล่นผ่านท้องฟ้า
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด,
“ลุกขึ้นเถอะ”
ลู่หนานจั๋วลืมตาขึ้น ราวกับลืมเรื่องเมื่อครู่ไปแล้ว...มองหลิ่วเยียนที่คุกเข่าหมอบอยู่ แล้วยิ้มกล่าว
“เจ้าค่ะ คุณชาย”
ใจหลิ่วเยียนผ่อนลงเล็กน้อย นางลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากลู่หนานจั๋ว ใจก็มีลมหนาวพัดขึ้น
คุณชายช่างเหมือนดินฟ้าอากาศ ว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนเลย...
หากอ๋าวเทียนรู้เรื่องที่นี่ คงต้องถอนใจว่า เจ้าเพิ่งรู้หรือ?
“ถึงไหนแล้ว?” ลู่หนานจั๋วเอ่ยถาม สีหน้ากลับเรียบเฉยอีกครั้ง
เห็นดังนั้น ใจหลิ่วเยียนพลันหวั่น นางรีบลดความเร็วเรือแสงเหนือลง มองเบื้องล่างแวบหนึ่ง แล้วดูแผนที่อีกครั้ง ก่อนตอบอย่างนอบน้อม,