กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีค่อยๆ โรยลงมา แสงจันทร์สีเงินขาวสาดส่องเหนือผืนดิน ทำให้หุบเหวกลืนเทพดูยิ่งลึกลับ...
ม่านป้องกันตาข่ายดุจชามยักษ์ยังคงคว่ำครอบทุกคนไว้ แสงขาวบนนั้นกะพริบเรืองรองอย่างแผ่วเบา
ในค่ำคืนนี้ ช่างงดงามพราวตาอยู่บ้าง
ณ ที่นี้เงียบสงัดไร้เสียง
ทุกคนอาศัยแสงจันทร์และแสงขาวสลัวที่แผ่ออกมาจากม่านป้องกัน
มองดูเงาร่างที่ยืนไพล่มืออยู่ตรงกลางด้วยความเคารพเทิดทูน
“มหา...มหาเทวะ...ข้ายินดีรับใช้ท่าน...ขอร้อง...”
กายวิญญาณอสูรต่างมิติคุกเข่าหมอบตัวสั่น เอ่ยเสียงแหลม พลังมารระลอกแล้วระลอกเล่าพลุ่งออกมาจากกล่องทมิฬข้างหนึ่ง พยายามประคองดวงวิญญาณของเขาไว้อย่างสุดกำลัง!
เขาไม่กล้าต่อต้านจริงๆ!
เขารู้ว่าคนเบื้องหน้าทรงพลังเพียงใด