0013

⬢⬢⬢

ตอนที่ 13 เซียนทองคำหุนหยวน

ฟ้าดินกว้างไกล กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เพียงชั่วพริบตาสามพันปีก็ล่วงเลยไป

วันนี้ สุรเสียงแห่งมรรคที่ไหลรินในตำหนักจื่อเซียวพลันหยุดลง ผู้บำเพ็ญจำนวนมากต่างลืมตาขึ้น ทุกคนล้วนมีสีหน้าเสียดาย เห็นได้ชัดว่าต่างรู้ดีว่าการแสดงธรรมครั้งนี้จบลงแล้ว หากจะกล่าวถึงผู้ที่เป็นข้อยกเว้น ก็คือสิบสองบรรพชนแม่มด พวกเขาไม่บำเพ็ญจิตดั้งเดิม ตลอดสามพันปีนี้มหามรรคาที่หงจวินแสดงไว้ พวกเขากลับไม่เข้าใจแม้แต่ประโยคเดียว ได้แต่ดูดซับบัวทองใต้ผืนปฐพีมาหลอมกายเนื้อ ขณะนี้ทั้งสิบสองสบตากัน ต่างรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย

หงจวินนั่งสงบอยู่บนแท่นเมฆเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย “การแสดงธรรมครั้งนี้จบเพียงเท่านี้ พวกเจ้ากลับภูเขาของตน ต่างบำเพ็ญกันไป เมื่อตำหนักจื่อเซียวเปิดอีกครั้งในพันปีข้างหน้าแล้วค่อยมา”

“พวกข้าขอบพระคุณอาจารย์ที่ถ่ายทอดมรรค ศิษย์ขอลา”

จากนั้น ทุกคนต่างเอ่ยขึ้น มองหงจวินแล้วค้อมคำนับขอบคุณ เริ่มออกจากตำหนักจื่อเซียว เร่งกลับสถานบำเพ็ญมรรคของตนเพื่อปิดด่านทำความเข้าใจสิ่งที่ได้มาในครั้งนี้

“อาจารย์โปรดรอสักครู่!”