กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 529 ความผันแปรที่ไม่อาจหยั่งรู้
เทือกเขาตะวันออกสุดกว้างใหญ่ไพศาล ยามนี้เมื่อมายืนอยู่ตรงปลายด้านหนึ่งของเทือกเขา หลินมู่ก็อดทอดถอนใจมิได้ ยามนึกถึงตอนที่ตนเองข้ามผ่านเทือกเขาตะวันออกสุดในครานั้น เขายังเป็นเพียงมดปลวกขั้นผนึกปราณ จึงอดเปล่งเสียงรำพึงออกมามิได้
“พี่ใหญ่ ตอนนั้นพวกเราข้ามเทือกเขาตะวันออกสุดมาจากเมืองเสี่ยนเฉิง ก็อยู่แค่ขั้นผนึกปราณ แถมยังหวาดกลัวพวกสัตว์อสูรที่นี่จนต้องอ้อมไป นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้กลับมาอีกครั้ง”
เย่หลีซ่านเอ่ยขึ้น
“พอพ้นเทือกเขาตะวันออกสุดไป เนินหินระเกะระกะก็อยู่ไม่ไกลแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าไปยืนอยู่ด้านหลังยอดฝีมือขั้นยุทธ์แท้ อยู่ห่างจากข้าไว้หน่อย”
หลินมู่จัดแจง เมื่อไปถึงประตูเสวียน ย่อมเลี่ยงการศึกครั้งใหญ่ไม่พ้น พวกวังจิ่วเทียนไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่
“เช่นนั้นท่านก็อันตรายมากน่ะสิ”
หลานหลิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยความกังวล
“เดินไปทีละก้าวค่อยว่ากัน อาวุโสบอกไว้ว่าคราวนี้ประตูเสวียนจะเกิดความผันแปรครั้งใหญ่ บางทีอาจเป็นผลดีต่อข้าก็ได้”
หลินมู่กล่าว คำพูดของเทพสงครามนั้นเขาเชื่ออย่างหมดใจเต็มร้อยส่วน