เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 321 กลับสู่เขาเทียนม่าย
ถังเสี่ยวหูเลื่อนขั้นสู่ขั้นบุปผาสวรรค์ พลังฝีมือพุ่งทะยาน ความเร็วก็รุดหน้าไปราวกับเหาะ ทั้งนางและหลินมู่ต่างโคจรวิชาพุ่งทะยานฝ่าม่านราตรีสีหมึก คราวนี้ถังเสี่ยวหูไม่ได้ให้มิงก์ตาทองเงินแบกอีกแล้ว เจ้ามิงก์น้อยนอนเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์อยู่ในอ้อมอกของนาง หลินมู่เห็นท่าทางเสวยสุขของมันแล้วก็คันไม้คันมือ อยากจะลากมันออกมากระทืบสั่งสอนสักยก
ท่ามกลางความมืดมิด ร่างหนึ่งขาวหนึ่งดำพาดผ่านไปดั่งสายควัน ทุกย่างก้าวที่หลินมู่ก้าวออกไปจะปรากฏเงามายาที่คมชัดราวกับมีตัวตนจริง ส่วนถังเสี่ยวหูนั้นย่างก้าวแผ่วเบา พลิ้วไหวดุจเซียน ประหนึ่งผีเสื้อที่ร่ายรำอยู่กลางเวหา งดงามจับตายิ่งนัก เมื่อผสานเข้ากับดวงหน้าอันงามล้ำเลิศ ย่อมเป็นหญิงงามหยาดเยิ้มที่ทำให้บุรุษนับไม่ถ้วนต้องหลงใหลคลั่งไคล้ได้อย่างแท้จริง
“หลินมู่”
ถังเสี่ยวหูร้องเรียก เห็นหลินมู่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย จึงหันกลับไปมอง ก็พบว่าแววตาของหลินมู่เหม่อลอย จ้องมองตรงไปข้างหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เจ้าหมอนี่ คิดอะไรอยู่อีกเนี่ย?”