เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 285 นี่น้องเมียเจ้านะ
หลินมู่หักข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ มุมปากผุดยิ้มเยือกเย็น พลางก้าวเข้าไปหาอู่กานทีละก้าว "ข้าเห็นเมื่อครู่เจ้าสู้ได้สะใจดีนัก ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนซ้อมกับเจ้าให้หนำใจ"
"อย่าเชียวนะ! ตกลงกันแล้วว่าแค่เล่นละคร ตอนนี้ข้าสะใจพอแล้ว ไม่อยากสู้ต่อแล้ว"
อู่กานรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ล้อเล่นน่า ให้สู้กับตัวประหลาดพรรค์นี้ จะยังมีทางรอดชีวิตเหลืออยู่หรือ?
"พี่ชายคนนี้ช่วยเจ้าขนาดนี้ บอกมาเถอะ มีอะไรตอบแทนบ้าง"
หลินมู่เดินมาข้างกายอู่กาน พลางเลิกแขนเสื้อทั้งสองข้างที่ถูกปราณกระบี่ฟันจนพรุนยับเยินขึ้นมาดู ช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก
"ข้าขอนึกดูก่อนนะ... เอ๊ะ? ไม่ถูกสิ! เจ้าลูบก้นผู้หญิงของข้าไป แล้วตอนนี้ยังกล้ามาทวงของตอบแทนจากข้าอีก ไม่อายบ้างหรือไง?"
ทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ว่าแม้แต่มือเขาก็ยังไม่เคยได้จับ ทว่ากลับถูกเจ้าหมอนี่ชิงเอาเปรียบไปก่อน อู่กานก็อดกัดฟันกรอดไม่ได้
"แค่ก ๆ เอาเถอะ ช่างมัน ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน"
หลินมู่กระแอมไอสองที เมื่อเอ่ยถึงเรื่องถังเสี่ยวเตี๋ย เขาก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง แม้ตนจะไม่รู้เรื่องมาก่อนก็ตาม