ตอนที่ 2 จิตวิญญาณไม่ดับสูญ

ตอนที่ 2 จิตวิญญาณไม่ดับสูญ

หวีดหวิว...

สายลมเย็นยะเยือกหวีดหวิว พระจันทร์มืดลมพัดแรง ที่นี่คือแดนมรณะที่อบอวลไปด้วยไอแห่งความตายอันหนักอึ้ง ไร้ร่องรอยผู้คน ในรัศมีร้อยลี้ล้วนเป็นเนินหลุมศพผุดเรียงราย

อาจเพราะเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ไอแห่งความตายจึงควบแน่นเป็นไอพิษ ลมหยินพัดม้วนตลบ จนกลายสภาพเป็นแดนมรณะที่แท้จริง ยามปกติไม่มีผู้ฝึกตนคนใดกล้าย่างกรายเข้ามา

ในเวลานี้ ณ ใจกลางสุสาน มีคันฉ่องบานหนึ่งเปล่งแสงโบราณริบหรี่ลอยวนเวียนอยู่ คันฉ่องนั้นมีขนาดเพียงฝ่ามือ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณออกมาอย่างเข้มข้น

คันฉ่องนั้นทอดลำแสงลงมาเป็นริ้ว ๆ และภายใต้แสงนั้น ดูเหมือนจะมีบางสิ่งกำลังขยับไหว

หลินมู่มองร่างอันเลือนรางจนแทบจะว่างเปล่าของตนเอง ชั่วขณะนั้นยังยากจะปรับตัวได้ หรือพูดอีกอย่างคือ ตอนนี้เขาไม่มีร่างกาย ไม่มีการหายใจ เขารู้สึกว่าตนเองซวนเซไปมา ประหนึ่งว่าสายลมพัดมาเพียงวูบเดียวก็พร้อมจะแหลกสลายไปได้ทุกเมื่อ

“ข้าถูกอวี่เฟิงซวงซัดจนตายไปแล้ว ไฉนวิญญาณจึงยังไม่ดับสูญ?”