ตอนที่ 242 พวกเราตาฝาดไปหรือเปล่า

ตอนที่ 242 พวกเราตาฝาดไปหรือเปล่า

ปินโจว อำเภอซีหยาง

ที่นี่คือเมืองเล็กๆ ริมชายแดนของต้าเซี่ย

กลิ่นอายความรกร้างว่างเปล่าแผ่คลุมไปทั่วทั้งเมือง

เมืองเล็กๆ แห่งนี้เคยบอบช้ำจากภัยสงครามรุกรานมาอย่างหนัก บัดนี้มีผู้คนอาศัยอยู่เพียงพันสองพันคน ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาตนเองไปวันๆ

จะเรียกว่าเมืองก็กระไรอยู่ สู้เรียกว่าตำบลยังจะเหมาะเสียกว่า

แม้แต่กำแพงเมืองเป็นเรื่องเป็นราวก็ไม่มี มีแค่รั้วไม้ผุๆ ล้อมไว้หลวมๆ รอบนอก รูโหว่ตรงนั้นตรงนี้เต็มไปหมด แถมไม่มีใครคอยดูแล

สถานที่แบบนี้มีเพียงหลี่เจิ้งไม่กี่คนกับคนเฒ่าคนแก่ที่ชาวบ้านนับหน้าถือตาคอยดูแล ไม่มีแม้กระทั่งขุนนางประจำอำเภอ