เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 507 โลหิตแก่นแท้ขั้วหัวใจ
“ไม่สนิท?”
หานอวี๋เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่สนิท แล้วมันจะเอาดวงจิตแยกรักษาชีวิตของตนเองมาฝากไว้ที่ตระกูลของพวกเจ้าหรือ?”
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนเคราสั้นที่อ้างตัวว่า “อิ่นอี้เซิง” พลันตะลึงงัน “ท่านผู้อาวุโสเหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”
“ย่อมเป็นเพราะสืบค้นดวงจิตคนผู้นั้น จึงได้ล่วงรู้ว่าหนึ่งในดวงจิตแยกรักษาชีวิตของมันอยู่ในหุบเขาของพวกเจ้า”
หานอวี๋กล่าวพลางกวาดจิตตระหนักรู้ไปทั่วทั้งหุบเขา อีกาวิญญาณยี่สิบสี่ตัวซุ่มซ่อนอยู่โดยรอบหุบเขาขนาดไม่ใหญ่นักแห่งนี้ตามใจนึกของเขา นอกจากภายในค่ายกลแล้ว รายละเอียดอื่นทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้สายตาสิ้น
“คนผู้นี้มีความแค้นกับข้า จำต้องถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก”
“หากพวกเจ้าเปิดค่ายกล ข้าก็จะจัดการเพียงดวงจิตแยกรักษาชีวิต ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า ทว่าหากพวกเจ้าไม่เปิดค่ายกล ข้าก็จำต้องทลายค่ายกลด้วยตนเอง ถึงเวลานั้นความเป็นความตายของพวกเจ้าล้วนขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่ววูบของข้า”
ถ้อยคำของหานอวี๋ทำเอา “อิ่นอี้เซิง” หวาดกลัวจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
ต่อหน้าผู้บำเพ็ญระดับแกนทองแห่งนิกายมารผู้หนึ่ง จะให้เปิดค่ายกลอย่างนั้นหรือ? มีกี่ชีวิตกันจึงจะกล้าเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้?