กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 495 เมืองหลิงเหยียน
“น้องหญิงเสี่ยวซวง ลองทายดูสิว่าพวกเรามาถึงที่ใดแล้ว?”
หลู่อวิ้นยืนเหยียบใบตองสีเขียวใบหนึ่งเหาะออกจากเกาะกลางทะเลสาบ หันกลับไปมองสำนักสมสุขอันมัวเมาในกามารมณ์เบื้องหลังด้วยจิตใจอันปลอดโปร่งเบิกบานอย่างหาใดเปรียบ พลางหยิบขวดปราณหยินออกมาเอ่ยกับฉินเสี่ยวซวงผู้เป็นดวงจิตหยินด้วยจิตตระหนักรู้
แม้ฉินเสี่ยวซวงจะไม่อาจเอ่ยวาจาได้โดยตรง ทว่าก็ยังสามารถสนทนากับหลู่อวิ้นด้วยวิธีนี้ได้
“พี่ใหญ่หลู่อวิ้น ที่นี่คือ...”
“ฮ่า ๆ พวกเราออกมาจากสำนักสมสุขแล้ว!” หลู่อวิ้นหัวเราะอย่างยินดี
“อ๊ะ?” ฉินเสี่ยวซวงเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี “พี่ใหญ่หลู่อวิ้น พวกเราออกมาจากสำนักสมสุขแล้ว สามารถกลับบ้านได้แล้วหรือ?”
หลู่อวิ้นได้ยินดังนั้น รอยยิ้มพลันชะงักแข็งทื่อไปเล็กน้อย