กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 494 ไสหัวออกจากสำนักสมสุข
ป่าสนทมิฬโอบล้อมผืนน้ำมรกตไว้ผืนหนึ่ง บนเกาะกลางทะเลสาบสว่างไสวทั้งทิวาและราตรี นอกเกาะกลางทะเลสาบมีเรือสำราญเรียงรายเป็นแพ เสียงอ่อนหวานเย้ายวนดังก้องมิขาดสาย
ทว่าส่วนลึกของสำนักมารสมสุขกลับสงบเงียบผิดปกติ ภายในโถงตำหนักที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมแห่งหนึ่ง อวี้เจียวเจินเหรินผู้มิได้สวมเสื้อตัวใน เพียงคลุมกายด้วยผ้าโปร่งบางใสทั้งร่างมิผิดอันใดกับเปลือยเปล่า ทั้งยังเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหลยิ่งกว่าเปลือยเปล่าหลายส่วนนั้น ทอดถอนใจคราหนึ่ง “ข้ากล่าวมาตั้งมากมายเพียงนี้ ลู่อวิ้น เจ้าฟังเข้าใจแล้วหรือไม่?”
ลู่อวิ้นเบือนหน้าหนีไปด้านข้างด้วยความกระอักกระอ่วน ไม่กล้ามองไป “ท่านอาจารย์ ข้าฟังเข้าใจแล้วขอรับ...”