เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 478 ช่างฝีปากคมกริบนัก
เพราะคำพูดประโยคนี้ของหลี่ว์กัง เรือใหญ่อักขระจึงมิได้พาทุกคนจากไปในทันที หากแต่ยังคงหยุดนิ่งอยู่ ณ ที่เดิม
หานอวี๋ได้เห็นท่าทีของพวกหลี่ว์กังเหล่าศิษย์และคนในสำนักอารามเมฆรุ้งทองกับตา ก็อดที่จะมีความเข้าใจในตัวพวกเขาเพิ่มขึ้นมิได้
มอบยันต์วิเศษทลายอาคมแก่หานอวี๋ ยามคับขันยังช่วยสกัดทัพหลังให้หานอวี๋ รู้สึกผิดต่อการจากไปของเหล่าอัจฉริยะ และเดือดดาลเพราะแผ่นหยกที่สำนักหมื่นลักษณ์มอบให้…
สารพัดเรื่องราวเหล่านี้ เพียงพอจะมองออกว่าคนส่วนใหญ่ของอารามเมฆรุ้งทอง มิได้ยินยอมพร้อมใจสมคบคิดกับสำนักหมื่นลักษณ์เลยแม้แต่น้อย
บางทีอาจเป็นเพราะเสวียนหยางจื่อประมุขอารามเมฆรุ้งทองคิดจะเดินร่วมทางกับสำนักหมื่นลักษณ์ หรือบางทีอาจเป็นเพียงเพราะพลังอำนาจของอารามเมฆรุ้งทองเสื่อมถอยลง เมื่อประเมินสถานการณ์แล้วไม่กล้าล่วงเกินสำนักหมื่นลักษณ์ จึงจำต้องยอมกล้ำกลืนความเสียเปรียบอันมิอาจเอ่ยปากเช่นนี้
สำนักนิกายนี้โดยรวมแล้วหาใช่พวกคิดร้ายวางแผนชั่วแต่อย่างใด
“ทุกท่าน เชิญขึ้นไปพักผ่อนบนเรือมหึมาอักขระสักสองวันเถิด” หลี่ว์กังเอ่ยขึ้นด้วยสภาพกายใจที่เหนื่อยล้า “หากพ้นสามวันไปแล้ว สถานที่แห่งนี้ยังไม่มีผู้ใดออกมาอีก พวกข้าก็คงต้องออกเดินทาง”
“ถึงเวลานั้น อารามเมฆรุ้งทองย่อมให้คำชี้แจงแก่ทุกท่านอย่างแน่นอน”
ผู้รอดชีวิตทั้งหลายต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้หากจะโทษอารามเมฆรุ้งทองทั้งหมดย่อมมิใช่ ทว่าหากจะกล่าวว่าอารามเมฆรุ้งทองไร้ความรับผิดชอบเลย ก็ย่อมมิใช่อีกเช่นกัน