เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 477 แค้นนี้ต้องชำระ
“สหายเต๋าลี่กล่าวได้มีเหตุผลนัก”
ผู้บำเพ็ญระดับแกนทองแห่งอารามเมฆาทองเอ่ยปากกล่าวว่า “แม้การคาดเดาของเซียวเฟิ่งหวงจะสมเหตุสมผลยิ่งนัก ทว่ายามนี้ทางเข้าออกไม่อาจใช้งานได้อีกต่อไป ทั้งหมอกสีขาวก็ยิ่งรวมตัวหนาแน่นขึ้นทุกทีจนโอบล้อมทั่วทั้งขุนเขาไว้แล้ว พวกเราไม่มีเวลาจะมาค่อย ๆ ทดลองอีกต่อไปจริง ๆ”
“ไม่แน่ว่า ยามนี้ผู้คนภายในขุนเขาอาจตายกันหมดสิ้นแล้ว ทว่าค่ายกลสำหรับออกไปจากที่นี่ก็ยังคงไม่เปิดออก”
“ครั้นรอจนหมอกสีขาวเพิ่มพูนขึ้นกว่านี้ หากพวกเรายังรั้งอยู่ที่นี่ ไม่เพียงไม่อาจรอจนถึงเวลาออกไปได้เท่านั้น แต่ยังเกรงว่าจะเกิดภยันตรายอันคาดไม่ถึงขึ้นด้วย”
คำกล่าวนี้ของเขา ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกัน
มองอย่างไรสิ่งที่เรียกว่า “จวนถ้ำผู้บำเพ็ญโบราณ” แห่งนี้ก็ดูไม่เหมือนสถานที่อันดีงามแต่อย่างใด
ค่ายกลสำหรับจากไปถูกตัดขาดลง ย่อมมิใช่เพราะเจตนาดีคิดจะรั้งพวกเขาไว้ต้อนรับขับสู้เป็นแขกผู้มีเกียรติอย่างแน่นอน
“การขึ้นไปยังบนขุนเขาไม่อาจกระทำได้อีก ส่วนในน้ำทะเลก็มีทั้งซากศพและดวงจิตหยิน ยิ่งไม่อาจฝ่าไปได้” หานอวี๋กล่าวอย่างเนิบช้า “แผนการในยามนี้ มีเพียงต้องทลายค่ายกลอีกครั้งเท่านั้น”
“ทลายค่ายกลที่อำพรางเป็นท้องฟ้านี้ลง เปิดสู่ท้องทะเลกว้างและฟากฟ้าไพศาลอย่างแท้จริง เพื่อออกไปจากสถานที่แห่งนี้”