เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 432 แขกผู้มาเยือนบรรพต
“เฮ้อ เหตุใดจึงยังไร้ข่าวคราวอีก?”
นักพรตหลิงซิ่วในชุดนักพรตยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพังบน “แท่นชมเมฆา” ณ จุดสูงสุดของนิกายเสวียนอี
ณ ที่แห่งนี้คือจุดสูงสุดของสำนักนิกาย ลานกว้างขนาดร้อยจั้งโดยรอบปูลาดด้วยหินวิญญาณที่สูญสิ้นปราณวิญญาณแล้ว ใต้ฝ่าเท้ามีไอเมฆลอยล่องขึ้นลง คลื่นเมฆาโหมซัดสาด ขาวพิสุทธิ์ดุจปุยฝ้าย และกว้างใหญ่ไพศาลปานมหาสมุทร
มองออกไปไกลเห็นทิวเขาทอดยาวต่อเนื่อง ล้วนจมหายอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆอันเวิ้งว้าง มีเพียงแท่นแห่งนี้ที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวเหนือม่านเมฆ ราวกับปิ่นหยกที่เหล่าเซียนทำตกหล่นไว้ในโลกมนุษย์ ทอดมองลงสู่แดนโลกีย์ ยามใกล้สนธยา แสงฟ้าค่อย ๆ มืดสลัวลง สายลมประจิมพัดม้วนผ่าน พัดพาเอาไอน้ำอันห่างไกลจากทะเลใต้มาด้วย
แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงสาดส่องทะลุช่องเมฆ โปรยปรายลงมาเป็นเส้นไหมทองคำนับหมื่นสาย เคลือบย้อมทะเลเมฆให้เป็นสีส้มแดงและม่วงแพรวพราวตระการตา ราวกับม้วนภาพวาดหลากสีสันที่หัตถ์สวรรค์ตวัดพู่กันยักษ์รังสรรค์ขึ้น