เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 421 นามขจรขจาย
ครั้นหานอวี๋กล่าวคำนี้จบ ก็เก็บแกนทองของ “เจ้าเมืองหมิงเต๋อ” แล้วเหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากไปพร้อมกับแม่นางสามเยี่ยน
อีกายักษ์กางปีกโผบินตามมาติด ๆ
หลังจากล่อลวงด้วยโลหิตแก่นแท้แล้ว ผู้บำเพ็ญมารในเมืองแห่งนี้คงถูกสังหารจนสิ้น ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ต่อให้มากความ อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นถิ่นของนิกายมาร หากหยุดพักอยู่นานเกินไป ไม่แน่ว่าข่าวสารของตนเองอาจรั่วไหล หรือชักนำศัตรูอันใดมาก็เป็นได้
ยามเหินบินอยู่กลางเวหา แม่นางสามเยี่ยนเอ่ยอย่างนึกเสียดายอยู่บ้างว่า “หานอวี๋ ก่อนหน้านี้ข้าสังหารเวยซื่อเยวี่ยไปผู้หนึ่ง เดิมทีตั้งใจเก็บแกนทองไว้ให้เจ้า เผื่อในวันข้างหน้ายามเจ้าทะลวงผ่านสู่ระดับแกนทอง จะได้นำไปแลกเปลี่ยนเป็นโอสถแกนทองควบแน่นวิญญาณมาช่วยเจ้าทะลวงผ่าน”
“ผลปรากฏว่ายามกลับมาพบกันอีกครั้ง เจ้าก็ทะลวงผ่านไปได้อย่างราบรื่นเสียแล้ว คราวนี้ยิ่งไม่ต้องให้ข้าลงมือ เจ้าเองก็คว้าจับแกนทองมาได้อีกหนึ่งดวง”
“แกนทองเหล่านี้สำหรับเจ้าแล้ว คงไม่มีประโยชน์อันใดมากนัก”
“หาใช่ว่าไร้ประโยชน์เสียทีเดียวไม่” หานอวี๋กล่าว “แกนทองของเจ้าเมืองหมิงเต๋อผู้นี้ ข้าสามารถสืบค้นวิชาบำเพ็ญแห่งวรยุทธ์มารได้บ้าง เพื่อเพิ่มพูนความรู้ความเห็นให้ตนเอง ลองดูว่าพอจะอาศัยสิ่งนี้เพิ่มพลังอำนาจได้หรือไม่”
“นอกจากนี้ ในวันข้างหน้าหากนำไปแลกเปลี่ยนเป็นโอสถแกนทองควบแน่นวิญญาณ ก็ยังมอบให้เหล่าศิษย์แห่งหุบเขาหมื่นวสันต์ใช้ได้อีกด้วย”
“ให้พวกเขาใช้หรือ?” แม่นางสามเยี่ยนชะงักงัน