เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 417 น้ำใจไมตรีมิอาจปฏิเสธ
ครั้นใช้วิชาหลบหนีโลหิตหลบหนีออกจากเมืองจินหม่าแล้ว นักพรตเฒ่าหลี่ก็เสาะหาสถานที่แห่งหนึ่งเพื่อชะล้างร่องรอยบนร่างกายอย่างละเอียด รวมทั้งกลิ่นอายของบุปผารำลึกวิญญาณด้วย — ยามที่ยังไม่รู้ กลิ่นอายเช่นนี้สังเกตเห็นได้ยากจริง ๆ ทว่าเมื่อรู้ตัวแล้วจึงแก้ปัญหาให้ตรงจุด ทั้งผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และถุงเก็บของ จนในที่สุดก็ขจัดภัยแฝงที่จะถูกสะกดรอยตามไปได้สำเร็จ
จากนั้นนักพรตเฒ่าหลี่ก็คืนสู่รูปลักษณ์เดิม เก็บงำตบะไว้ ปลอมแปลงเป็นบุรุษผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนแฝงตัวปะปนเข้าไปในหมู่มนุษย์ปุถุชน ทั้งยังแยกร่างจำแลงโลหิตออกมาสายหนึ่งเพื่อเตรียมรับมือเหตุไม่คาดฝัน
ทั้งร่างหลักและร่างจำแลงโลหิตต่างใช้ฐานะมนุษย์ปุถุชนปะปนเดินทางมาได้สองวัน ไม่ทันรู้ตัวก็ห่างจากเมืองจินหม่ามาถึงสองร้อยลี้ กระทั่งมาถึงเมืองแห่งใหม่และแน่ใจแล้วว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยติดตามมา นักพรตเฒ่าหลี่จึงได้วางใจลงในที่สุด
ดูท่าอีกฝ่ายคงไม่ตามมาถึงที่นี่แล้ว
“ตระกูลเหยาผู้หลอมโอสถกับตระกูลซู… โอสถสร้างฐาน… พ่อค้าเร่…”
นักพรตเฒ่าหลี่เชื่อมโยงเรื่องราวเหล่านี้เข้าด้วยกันในใจ แววตาก็พลันทอประกายขึ้นเล็กน้อย “ข้าเองก็ใช่ว่าจะโชคร้ายเสียทีเดียว —”
“หากตระกูลเหยาผู้หลอมโอสถนั้นยังมีผู้เหลือรอดอยู่จริง และได้หลอมโอสถสร้างฐานขึ้นมาจริง ๆ แล้วพ่อค้าเร่ผู้นั้นยังบังเอิญนำโอสถสร้างฐานไปขายยังดินแดนใต้อีก… เกรงว่าคงเป็นเพราะเขารู้แจ้งแก่ใจดีว่าโอสถสร้างฐานของตระกูลเหยาไม่อาจนำออกขายในแถบเมืองจินหม่าแห่งดินแดนสวรรค์กลางได้”