เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 413 แสวงหาวาสนาท่ามกลางภยันตราย
“ท่านบรรพชน?”
เวยซิงเจินเหรินหยุดมือลง โยนเวยชิงอวิ๋นและไป๋สือชีทั้งสองคนลงบนพื้น ก่อนจะค้อมกายรอรับฟังอย่างนอบน้อม
เขาไม่ทราบว่าท่านบรรพชนอยู่ที่แห่งใด ทว่าเขารู้ดีว่าในเมื่อสุรเสียงของท่านบรรพชนมาถึงแล้ว ย่อมล่วงรู้กระจ่างถึงเรื่องราวทั้งปวงที่เกิดขึ้น ณ ที่นี่แล้วเป็นธรรมดา
“สำนักหมื่นลักษณ์... ต้องกุมโชคชะตา... ต้องทำให้ผู้คนยำเกรง...”
“การเข่นฆ่าคนนับเป็นวิธีการอันใดได้ เป็นเพียงวิธีที่... ที่ต่ำต้อยที่สุดเท่านั้น... แค่ก แค่ก...”
สุรเสียงชราภาพนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ พลางไอออกมาสองสามคราเป็นระยะ
“ตลอดหลายปีที่ข้าปิดด่านมานี้ ข้ากำชับพวกเจ้าไว้เพียงเรื่องดาวมารเท่านั้น แต่พวกเจ้ากลับทำเรื่องให้เป็นเช่นนี้... ช่างทำให้ข้าผิดหวังนัก”
“ท่านบรรพชน ศิษย์ไร้ความสามารถ ละอายใจต่อท่านบรรพชนยิ่งนัก!” เวยซิงเจินเหรินผู้หยิ่งทระนงในตนเองมาโดยตลอด ยามนี้ก็มิอาจเลี่ยงต้องเอ่ยรับผิดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“มีดาวมารดวงหนึ่งดับสูญลง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด” สุรเสียงชราภาพนั้นเอ่ยถามอีกครา