เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 346 เจ้าเองก็เป็นดาวมาร
สิ้นคำกล่าวของเวยซิงเจินเหริน ไป๋สือชีก็พลันนึกประหลาดใจอยู่ในใจ
สตรีชุดดำที่คุกเข่าอยู่บนพื้นผู้นี้ก็คือเยวี่ยกูอย่างนั้นหรือ?
นางมิใช่ว่ามีพรสวรรค์ดีเยี่ยมหรอกหรือ?
ร่างของเยวี่ยกูสั่นสะท้านเล็กน้อย เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพลั้งเผลอไปชั่วครู่...”
“พลั้งเผลอไปชั่วครู่กระนั้นหรือ?”
เวยซิงเจินเหรินสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “หรือว่ารู้สึกไร้ความสามารถ ไม่อาจอธิบายถึงดาวดวงที่แปดได้ จึงคิดจะรอดูท่าทีไปก่อน แล้วก็ผัดผ่อนเรื่อยมาไม่รู้จบ?”
เยวี่ยกูหมอบกราบแนบพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านอาจารย์ทรงทราบกระจ่างแจ้ง เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“เดิมทีข้าคิดว่าใต้หล้าน่าจะมีดาวมารเพียงเจ็ดดวง และควรต้องสอดคล้องกับจำนวนนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สมควรปรากฏดาวดวงที่แปดขึ้นมา”