เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 เทียบเท่าเพียงขั้นห้า
สายลมยะเยือกพัดม้วนผ่านรอยแยกแห่งหุบเขา กลิ่นคาวเหม็นเน่าพลันทวีความเข้มข้นขึ้นฉับพลัน
งูพิษไม่รู้กี่มากน้อยพากันกรูออกจากซอกหินและโพรงดินจนหมดรัง มุ่งตรงออกสู่นอกหุบเขา เสียงเกล็ดเสียดสีกันดังสวบสาบรวมตัวเป็นคลื่นเสียงอันน่าขนพองสยองเกล้า
คลื่นฝูงงูโถมซัดราวคลื่นสีดำม้วนตลบ ทั้งตัวที่หนาเท่าปากชามและตัวที่เรียวเล็กดุจตะเกียบต่างพันเกี่ยวกันไปมา ร่างงูที่ปกคลุมผืนดินหนาถึงสองฉื่อ ยามเลื้อยคลานขยับตัวก็บังเกิดระลอกคลื่นเหนียวข้นชวนสะอิดสะเอียน
หานอวี๋อยู่ระดับสร้างฐานขั้นหก ส่วนนักพรตเฒ่าหลี่อยู่ระดับสร้างฐานขั้นแปด เมื่อคนทั้งสองมองเห็นภาพนี้แต่ไกล ต่างก็อดขมวดคิ้วอยู่ในใจมิได้
“เหล่างูแถบนี้กินมนุษย์จนเป็นนิสัย ไม่รู้ว่าเคยเขมือบผู้คนไปมากน้อยเพียงใดแล้ว ถึงได้คล่องแคล่วช่ำชองถึงเพียงนี้”
นักพรตเฒ่าหลี่เอ่ยเสียงขรึมมาถึงตรงนี้ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ดูท่าผลตะไคร่งูคงมิใช่ของดีอันใดจริง ๆ”