เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 280 เจ้าต่างหากที่เป็นดาวมาร
นักพรตเฒ่าหลี่ถูกกลิ่นหอมอบอวลโชยเข้าจมูกจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
ทว่ายามนี้เขามีความสามารถในการควบคุมตนเองแล้ว จึงฝืนไม่มองโลหิตแก่นแท้ที่ลอยอยู่เพื่อมิให้เสียหน้า ทั้งยังเอ่ยขึ้นคำหนึ่งว่า “เจ้าหนู อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้าด้วย”
“มีโลหิตแก่นแท้เหล่านี้ คำสาปโลหิตในร่างข้าและสิ่งเจือปนในโลหิตแก่นแท้ ย่อมสามารถขจัดออกไปได้จนหมดสิ้นแล้ว”
รอจนหานอวี๋พยักหน้าแล้ว เขาจึงค่อยทยอยกลืนกินโลหิตแก่นแท้หลายสิบหยดลงไปทีละหยด
แรกเริ่มความเร็วยังนับว่าว่องไว ทั้งยังดูรีบร้อนอยู่บ้าง ทว่าหลังจากกลืนกินโลหิตแก่นแท้ไปสี่ห้าหยดแล้ว นักพรตเฒ่าหลี่ก็ชะลอความเร็วลง พูดคุยหัวเราะกับหานอวี๋อย่างสงบเยือกเย็นเป็นธรรมชาติขึ้นมา
กว่านักพรตเฒ่าหลี่จะหลอมกลั่นและดูดซับโลหิตแก่นแท้หลายสิบหยดจนหมดสิ้น ก็เป็นเรื่องราวของวันถัดไปหลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งค่ำคืนแล้ว